تاریخ: دوشنبه ۲۸ بهمن ۱۳۹۲ ساعت: 15:34
وقــتــي کــه نــام ِ زيــنب آمـــد بـــر زبانمآتـــش گــرفــتـم سوختم تا استـخوانـم
او چــهـار ســـالـه بـــود و در اوج لطافت
همـچون گُــلـي سرشار از عشق و تراوت
در پـيـش چــشمـانش گذشت تابوت مادر
رنـگش پــريد و پــر زِ اشــک مــبهـوت مـادر
بـي مــادري ارکان جسمش را به هم زد
وقـتــي کـــه بـابـــا رفــت بر جانش شرر زد
بـــي مــادري يـــا اينکه بابـا رفت از دست
کافيست تا يک کوه از غم پشت بـشکست
در عُـمــر خـود از بس مــصــيـبتها کــشيده
اصلا بــه دوران رنـــگ شــادي را نـــديــده
بــا چــشم خود ديده غريـبي حـسن را
بــا زهــر کين کُشتندآن گُل در چمن را
او ديــده يــــک تشت پُر از خون و جگر را
او ديـــده قـــلبي پــر ز آه و پــر شرر را
بــانـــو تـــريــن بــانــوي تــــاريخ مــصـيبت
مــادر فــقــط بــا او نــمــوده ايـن وصـيت
در روز عــــــاشــــــورا در آن گـــودال لالــه
يـــک بــوســــه زن بــــرآن گـلوي پاره پاره
راس بــه روي نـــي اگــــر ديــد ي در آنجا
رگــهــاي پـــاره پـــاره و خـــو نـي در آنـجا
مــادر صــبـوري کن صبوري کن که در غم
کوه صبوري هم که باشي مي شوي خَم
او چــهـار ســـالـه بـــود و در اوج لطافت
همـچون گُــلـي سرشار از عشق و تراوت
در پـيـش چــشمـانش گذشت تابوت مادر
رنـگش پــريد و پــر زِ اشــک مــبهـوت مـادر
بـي مــادري ارکان جسمش را به هم زد
وقـتــي کـــه بـابـــا رفــت بر جانش شرر زد
بـــي مــادري يـــا اينکه بابـا رفت از دست
کافيست تا يک کوه از غم پشت بـشکست
در عُـمــر خـود از بس مــصــيـبتها کــشيده
اصلا بــه دوران رنـــگ شــادي را نـــديــده
بــا چــشم خود ديده غريـبي حـسن را
بــا زهــر کين کُشتندآن گُل در چمن را
او ديــده يــــک تشت پُر از خون و جگر را
او ديـــده قـــلبي پــر ز آه و پــر شرر را
بــانـــو تـــريــن بــانــوي تــــاريخ مــصـيبت
مــادر فــقــط بــا او نــمــوده ايـن وصـيت
در روز عــــــاشــــــورا در آن گـــودال لالــه
يـــک بــوســــه زن بــــرآن گـلوي پاره پاره
راس بــه روي نـــي اگــــر ديــد ي در آنجا
رگــهــاي پـــاره پـــاره و خـــو نـي در آنـجا
مــادر صــبـوري کن صبوري کن که در غم
کوه صبوري هم که باشي مي شوي خَم
