تاریخ: چهارشنبه ۱۸ دی ۱۳۹۲ ساعت: 4:42
شاه از شادي, در پوست نمي گنجيد. گفت اي
مرد: محبوب حقيقي من تو بوده اي نه كنيزك. كنيزك, ابزار رسيدن من به تو
بوده است. آنگاه مهمان را بوسيد و دستش را گرفت و با احترام بسيار به بالاي
قصر برد. پس از صرف غذا و رفع خستگي راه, شاه پزشك را پيش كنيزك برد و قصة
بيماري او را گفت: حكيم، دخترك را معاينه كرد. و آزمايش هاي لازم را انجام
داد. و گفت: همة داروهاي آن پزشكان بيفايده بوده و حال مريض را بدتر كرده,
آنها از حالِ دختر بي خبر بودند و معالجة تن مي كردند. حكيم بيماري دخترك
را كشف كرد, امّا به شاه نگفت. او فهميد دختر بيمار دل است. تنش خوش است و
گرفتار دل است. عاشق است.عاشقي پيداست از زاري دل نيست بيماري چو بيماري دلدرد
عاشق با ديگر دردها فرق دارد. عشق آينة اسرارِ خداست. عقل از شرح عشق
ناتوان است. شرحِ عشق و عاشقي را فقط خدا مي داند. حكيم به شاه گفت: خانه
را خلوت كن! همه بروند بيرون، حتي خود شاه. من مي خواهم از اين دخترك
چيزهايي بپرسم. همه رفتند، حكيم ماند و دخترك. حكيم آرام آرام از دخترك
پرسيد: شهر تو كجاست؟ دوستان و خويشان تو كي هستند؟پزشك
نبض دختر را گرفته بود و مي پرسيد و دختر جواب مي داد. از شهرها و مردمان
مختلف پرسيد، از بزرگان شهرها پرسيد، نبض آرام بود، تا به شهر سمرقند رسيد،
ناگهان نبض دختر تند شد و صورتش سرخ شد. حكيم از محله هاي شهر سمر قند
پرسيد. نام كوچة غاتْفَر، نبض را شديدتر كرد. حكيم فهميد كه دخترك با اين
كوچه دلبستگي خاصي دارد. پرسيد و پرسيد تا به نام جوان زرگر در آن كوچه
رسيد، رنگ دختر زرد شد، حكيم گفت: بيماريت را شناختم، بزودي تو را درمان مي
كنم.اين راز را با كسي نگويي. راز
مانند دانه است اگر راز را در دل حفظ كني مانند دانه از خاك مي رويد و سبزه
و درخت مي شود. حكيم پيش شاه آمد و شاه را از كار دختر آگاه كرد و گفت:
چارة درد دختر آن است كه جوان زرگر را از سمرقند به اينجا بياوري و با زر و
پول و او را فريب دهي تا دختر از ديدن او بهتر شود. شاه دو نفر داناي كار
دان را به دنبال زرگر فرستاد. آن دو زرگر را يافتند او را ستودند و گفتند
كه شهرت و استادي تو در همه جا پخش شده، شاهنشاه ما تو را براي زرگري و
خزانه داري انتخاب كرده است. اين هديه ها و طلاها را برايت فرستاده و از تو
دعوت كرده تا به دربار بيايي، در آنجا بيش از اين خواهي ديد. زرگر جوان،
گول مال و زر را خورد و شهر و خانواده اش را رها كرد و شادمان به راه
افتاد. او نمي دانست كه شاه مي خواهد او را بكشد.سوار
اسب تيزپاي عربي شد و به سمت دربار به راه افتاد. آن هديه ها خون بهاي او
بود. در تمام راه خيال مال و زر در سر داشت. وقتي به دربار رسيدند حكيم او
را به گرمي استقبال كرد و پيش شاه برد، شاه او را گرامي داشت و خزانه هاي
طلا را به او سپرد و او را سرپرست خزانه كرد. حكيم گفت: اي شاه اكنون بايد
كنيزك را به اين جوان بدهي تا بيماريش خوب شود. به دستور شاه كنيزك با جوان
زرگر ازدواج كردند و شش ماه در خوبي و خوشي گذراندند تا حال دخترك خوبِ
خوب شد. آنگاه حكيم دارويي ساخت و به زرگر داد. جوان روز بروز ضعيف مي شد.
پس از يكماه زشت و مريض و زرد شد و زيبايي و شادابي او از بين رفت و عشق او
در دل دخترك سرد شد:عشقهايي كز پي رنگي بودعشق نبود عاقبت ننگي بودزرگر
جوان از دو چشم خون مي گريست. روي زيبا دشمن جانش بود مانند طاووس كه
پرهاي زيبايش دشمن اويند. زرگر ناليد و گفت: من مانند آن آهويي هستم كه
صياد براي نافة خوشبو خون او را مي ريزد. من مانند روباهي هستم كه به خاطر
پوست زيبايش او را مي كشند. من آن فيل هستم كه براي استخوان عاج زيبايش
خونش را مي ريزند. اي شاه مرا كشتي.اما
بدان كه اين جهان مانند كوه است و كارهاي ما مانند صدا در كوه مي پيچد و
صداي اعمال ما دوباره به ما برمي گردد. زرگر آنگاه لب فروبست و جان داد.
كنيزك از عشق او خلاص شد. عشق او عشق صورت بود. عشق بر چيزهاي ناپايدار.
پايدار نيست. عشق زنده, پايدار است. عشق به معشوق حقيقي كه پايدار است. هر
لحظه چشم و جان را تازه تازه تر مي كند مثل غنچه.عشق
حقيقي را انتخاب كن, كه هميشه باقي است. جان ترا تازه مي كند. عشق كسي را
انتخاب كن كه همة پيامبران و بزرگان از عشقِ او به والايي و بزرگي يافتند. و
مگو كه ما را به درگاه حقيقت راه نيست در نزد كريمان و بخشندگان بزرگ
كارها دشوار نيست
